روایت آخر؛ پیشبینی شهادت بابک نوری هریس
به گزارش نوید شاهد گیلان؛ برخی روایتهای مربوط به زندگی شهدا، چنان با لحظات ناب ایمان، اخلاص و تقدیر الهی گره خوردهاند که شنیدن آنها، انسان را به تأملی عمیق درباره حقیقت زندگی و شهادت فرامیخواند. روایت آخرین ساعات زندگی شهید مدافع حرم بابک نوری هریس نیز از همین دست روایتهاست؛ حکایتی از جوانی که گویی پیش از فرارسیدن لحظه عروج، از پایان راه زمینی خود آگاه شده بود.
یکی از همرزمان شهید بابک نوری هریس، به نقل از فرمانده گردان، ماجرای آن شب را اینگونه روایت میکند:
نیمهشب بود که بابک نزد فرمانده گردان رفت و او را از خواب بیدار کرد. حرفی زد که در آن ساعت از شب، برای فرمانده غیرمنتظره و عجیب بود. بابک با اطمینان به او گفت: «من فردا شهید میشوم؛ به خانوادهام بگو حلالم کنند.»
فرمانده که انتظار شنیدن چنین سخنی را نداشت، حرف او را جدی نگرفت و در پاسخ گفت: «این حرفهای بیخود چیست؟ برو بگذار بخوابیم.»
اما ماجرا به همینجا ختم نشد. فرمانده پس از آنکه دوباره به خواب رفت، خوابی دید که در آن بابک به شهادت رسیده بود. با دیدن این خواب، هراسان از خواب پرید و ذهنش درگیر حرفهای چند ساعت قبل بابک شد. با خود اندیشید که شاید این سخن بیدلیل نبوده و احتمال دارد اتفاقی برای او رخ دهد.
فرمانده تصمیم گرفت برای جلوگیری از حضور بابک در منطقه درگیری، راهی پیدا کند. نقشهاش این بود که صبح روز بعد به راننده پشتیبانی مأموریت بدهد تا به بهانهای بابک را همراه خود به عقب منتقل کند و او را در مکانی دور از منطقه خطر نگه دارد؛ شاید به این ترتیب بتواند جان او را از خطر حفظ کند.
اما صبح روز بعد، شرایط منطقه بهگونهای رقم خورد که تمام برنامهها و تصمیمهای فرمانده تحتتأثیر قرار گرفت. او را از خواب بیدار کردند و خبر دادند که درگیری در آن منطقه شدت گرفته و اوضاع بهشدت آشفته است. در میان هیاهوی عملیات و مسئولیتهای متعدد، نقشهای را که برای دور کردن بابک از منطقه در نظر گرفته بود، از یاد برد.
چند ساعت بعد، خمپارهای به خودرویی اصابت کرد که بابک در نزدیکی آن حضور داشت. شدت انفجار بهحدی بود که این شهید والامقام از ناحیه پا بهشدت مجروح شد. نیروهای حاضر در منطقه تلاش کردند او را هرچه سریعتر با آمبولانس به عقب منتقل کنند تا اقدامات درمانی لازم برای نجات جانش انجام شود.
با این حال، مسیر انتقال نیز آنگونه که انتظار میرفت پیش نرفت. آمبولانس در مسیر حرکت، راه را گم کرد و انتقال مجروح به عقب با تأخیر و دشواری مواجه شد. سرانجام، پس از گذشت چند ساعت، بابک نوری هریس به شهادت رسید و به آرزویی که پیشتر از آن سخن گفته بود، دست یافت.
آنچه این روایت را بیش از پیش تأثیرگذار میکند، کنار هم قرار گرفتن چند اتفاق در فاصلهای کوتاه است؛ سخن صریح بابک درباره شهادت خود، درخواست حلالیت از خانواده، خواب فرمانده و تلاش نافرجام او برای دور کردن این رزمنده جوان از منطقه درگیری. مجموعه این اتفاقات، روایتی ماندگار از واپسین ساعات زندگی شهیدی را شکل داده است که نامش با ایثار، فداکاری و دفاع از حریم اهلبیت(ع) پیوند خورده است.
شهادت، در فرهنگ ایثار و مقاومت، پایان زندگی یک انسان نیست؛ بلکه آغاز ماندگاری نام و راه او در حافظه یک ملت است. بابک نوری هریس نیز از جمله جوانانی بود که با انتخاب مسیر دفاع از حریم اهلبیت(ع)، نشان داد تعلق خاطر به آرمانهای بلند، مرز سن و سال نمیشناسد و گاهی جوانی میتواند در کوتاهترین فرصت، روایتی بلند از ایمان و فداکاری بر جای بگذارد.
اکنون در نهمین سالگرد شهادت این شهید مدافع حرم، بازخوانی روایت آخرین ساعات زندگی او، فرصتی برای یادآوری رشادتهای جوانان این سرزمین و تجدید عهد با آرمانهایی است که برای پاسداری از آنها، جان خویش را فدا کردند.
یاد و نام شهید بابک نوری هریس گرامی و راهش پررهرو باد.