اگر نگویم، دعا مستجاب می‌شود
به گزارش نوید شاهد کردستان،شهید علیرضا آزادی یازدهم دی‌ماه سال ۱۳۸۰ در شهرستان قروه دیده به جهان گشود. وی پس از سال‌ها مجاهدت و خدمت، سرانجام یازدهم اسفندماه سال ۱۴۰۴ در جریان حمله رژیم آمریکایی ـ صهیونیستی به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به خیل شهدای سرافراز اسلام پیوست.
مادر شهید علیرضا آزادی در دل‌نوشته‌ای احساسی، از آخرین شب حضور فرزندش در کنار خانواده و گفت‌وگویی عمیق و به‌یادماندنی با او سخن گفته است؛ گفت‌وگویی که محور آن، نیت علیرضا هنگام نخستین نگاه به ضریح مطهر امام حسین (ع) بود.
پاسخ کوتاه و رازآلود علیرضا به مادرش، «مادر… اگر نگویم، دعا مستجاب می‌شود»، به جمله‌ای تبدیل شده که هنوز در ذهن و قلب مادر طنین‌انداز است.
این دلنوشته، روایت مادری است که با وجود داغ فراق فرزند، به پیوند عمیق او با اهل‌بیت (ع) می‌اندیشد و از آرزویی می‌گوید که شاید در آغوش امام حسین (ع) به اجابت رسیده باشد.
در ادامه، متن دلنوشته مادر شهید علیرضا آزادی را می‌خوانیم:
شب آخر، نگاهم روی صورتت مانده بود.
روی همان چهره‌ای که سال‌ها با آن بزرگت کرده بودم.
سال‌ها با لبخندش دلخوش بودم.
و حالا می‌دانستم که این آخرین شبِ بودنِ توست.
آخرین شبی که صدای نفس‌هایت.
خانه را پر می‌کند.
از تو پرسیدم:
«علیرضا جان.
وقتی اولین بار نگاهت به ضریح امام حسین افتاد.
چه نیتی کردی؟»
نگاهم کردی.
آن نگاه آرام و مهربان همیشگی‌ات را.
و گفتی:
«مادر… اگر نگویم، دعا مستجاب می‌شود.»
و من همان‌جا فهمیدم.
دل تو از همان نگاه اول
جای دیگری را برای همیشه انتخاب کرده بود.
جای میان آسمان و کربلا.
جای میان اشک و اجابت.
جای میان مادری که دلش می‌لرزید
و معبودی که صدایت را می‌شنید.
پسرم…
چه نیتی کردی که نگفتی؟
شاید خواستی
پاهایت تا آخرین نفس
در مسیر حسین (ع) بماند.
شاید خواستی
نامت در دفتر عاشقانش نوشته شود.
شاید خواستی
مادر، روزی به جای دلتنگی.
به تو افتخار کند و بگوید:
پسرم امانتِ زهرا (س) بود و به صاحبش برگشت.
من مادر بودم.
و دلِ مادر بودن یعنی
هر دعا را با ترس آمین گفتن.
اما تو…
تو فرزند کربلا شده بودی.
فرزند علم و نینوا.
فرزند همان ضریحی که نگذاشت
دل پاکت از زمین بماند.
حالا هر شب.
وقتی چراغ خانه کم‌نور می‌شود
و سکوت روی دیوار‌ها می‌نشیند.
من به همان جواب کوتاه تو فکر می‌کنم:
«اگر نگویم، دعا مستجاب می‌شود.»
شاید رازت همان‌جا ماند.
اما من یقین دارم
نیازت، نیتت، آرزویت.
همه در آغوش حسین (ع) پذیرفته شد؛ و چه سعادتی بالاتر از این
که مادری بداند
پسرش
دلش را
به ضریح سپرده بود.
علیرضای من…
تو رفتی.
اما از دلم نرفتی.
تو شهید شدی.
اما برای من همیشه
همان پسر آرامِ شب آخر ماندی.
پسری که حتی نیت دلش را هم
به حرمت امام حسین (ع)
راز نگه داشت