از مکتب زینب(س) تا خط مقدم کرونا / داستان پرستاری که نامش جاودانه شد
به گزارش نوید شاهد استان قزوین، در آستانه فرا رسیدن پنجم جمادی‌الاول، سالروز ولادت حضرت زینب کبری(س)، بانویی که در تاریخ اسلام به عنوان نماد صبر، استقامت، پرستاری و ایثار شناخته می‌شود و روز پرستار، فرصتی فراهم آمده تا یاد و خاطره پرستارانی را گرامی بداریم که در مسیر خدمت به بیماران، از جان خود گذشتند. در بین این پرستاران فداکار، نام شهیده مریم شرف‌خواه می‌درخشد؛ بانویی که در بحران کرونا، با تاسی از حضرت زینب(س)، در خط مقدم پرستاری ایستاد و جان خود را فدای بیماران کرد.
حضرت زینب (س)؛ الگوی جاودان پرستاری و ایثار
حضرت زینب کبری (س)، دختر امیرالمؤمنین علی(ع) و حضرت فاطمه زهرا(س)، در تاریخ اسلام به عنوان بانویی معرفی می‌شود که در سخت‌ترین لحظات تاریخ، یعنی واقعه کربلا، پرستار کودکان، بیماران و مصدومان بود. این بانوی بزرگوار در میدان عاشورا، با صبر و استقامت بی‌نظیر خود، نه تنها از بیماران و کودکان مراقبت کرد، بلکه پیام عاشورا را به جهانیان رساند. زینب(س) نماد پرستاری است؛ پرستاری که با عشق، ایمان و فداکاری، در سخت‌ترین شرایط، از انسان‌ها مراقبت می‌کند.
امروز، پرستاران در سراسر جهان، با تاسی از این بانوی بزرگوار، در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی، به خدمت به بیماران مشغولند. آنها با صبر و استقامت، در خط مقدم مبارزه با بیماری‌ها ایستاده‌اند و از جان خود برای نجات دیگران مایه می‌گذارند. در میان این پرستاران، نام شهیده مریم شرف‌خواه، پرستاری از دیار قزوین، به عنوان نمادی از ایثار و فداکاری می‌درخشد.
مریم شرف‌خواه؛ دختری که در مکتب ایمان و ایثار پرورش یافت
مریم شرف‌خواه، نخستین فرزند خانواده‌ای مذهبی از قزوین، سال ۱۳۶۰ در خانواده‌ای متدین و اهل ایمان به دنیا آمد. پدرش، محمدرضا شرف‌خواه، متولد ۱۳۲۷ در رشت، کارشناس برق، و مادرش، بانویی مومن و دلسوز، از همان کودکی تربیت دینی و اخلاقی را برای فرزندان خود در اولویت قرار دادند. مریم از سه - چهار سالگی آموزش‌های اولیه را آغاز کرد و مادرش با تربیت دقیق و منظم خود، توانست ایشان را به دختری باتقوا، متعهد و مهربان تبدیل کند.
پدرش در این باره می‌گوید:«مریم بچه‌ای معمولی بود، اما مادرش تربیت دقیق و منظمی برایش داشت. حتی در جمع چند فرزند، مادرش توانست همه را جمع و جور نگه دارد.» وی تا لیسانس پرستاری ادامه داد و در دوران تحصیل، با اخلاق نیکو و ایمان راسخ، رضایت معلمان و اولیای مدرسه را جلب کرد. مریم اهل نماز بود و ارزش‌های دینی را از پدر و مادر آموخت.
مریم عزیز و یکدونه پدر بود. رابطه‌ای نزدیک و صمیمی با پدرش داشت و در غیاب پدر، مراقب خواهر و برادرهای کوچک‌ترش بود. پدرش با افتخار می‌گوید: «مریم از کودکی تا بزرگسالی، رابطه‌ای نزدیک و صمیمی با من داشت. در غیاب من، مراقب خواهر و برادرهای کوچک‌ترش بود و همیشه سعی می‌کرد روزانه سر بزند.»
تحصیل و ازدواج؛ مسیری که با عشق و تعهد طی شد
مریم پس از اتمام تحصیلات متوسطه، در رشته پرستاری ادامه تحصیل داد و تا مقطع لیسانس پیش رفت. وی در دوران تحصیل، همواره دانشجویی ممتاز و فعال بود و با اخلاق نیکو و رفتار متعهدانه خود، در میان استادان و همکلاسی‌ها محبوبیت خاصی داشت. مریم پس از فارغ‌التحصیلی، به عنوان پرستار در بیمارستان مشغول به کار شد و با عشق و علاقه به بیماران خدمت کرد.
مریم پس از مدتی، با جوانی که در همان دانشگاه کار می‌کرد، ازدواج کرد. ابتدا خانواده کمی مخالف بودند، اما وقتی دیدند دخترشان موافق است، پذیرش کردند. عقد در خانه و مراسم مختصر برگزار شد. ثمره این ازدواج، پسری بود که مریم همانند یک مادر دلسوز و پیگیر، با محبت و توجه ویژه به فرزندش رسیدگی می‌کرد. پدرش می‌گوید: «مریم همانند یک مادر دلسوز و پیگیر بود، با محبت و توجه ویژه به بچه‌ها.»
ایثار در خط مقدم کرونا؛ انتخابی آگاهانه و عاشقانه
وقتی کرونا فرا رسید، مریم خود تصمیم‌گیرنده بود. وی حتی در اوج بحران به بیمارستان رحیمیان رفت. پدرش می‌گوید: «عقل سلیم شاید حکم نمی‌کرد، اما علاقه و مسئولیت‌پذیری دخترم باعث شد این مسیر را انتخاب کند.» مریم با اعتقاد به سرنوشت و تقدیر، زندگی‌اش را از کودکی تا ازدواج و شهادت طی کرد. دو بار به کربلا رفت و همواره به خدمت و کمک به مردم علاقه داشت.
مریم در دوران کرونا، با وجود خطرات فراوان، در خط مقدم پرستاری از بیماران کرونایی ایستاد. وی به تاسی از حضرت زینب(س)، که در میدان کربلا پرستار کودکان و بیماران بود، با عشق و ایثار به بیماران خدمت کرد. مریم می‌دانست که این مسیر خطرناک است، اما عشق به خدمت به مردم و مسئولیت‌پذیری ایشان باعث شد که این مسیر را انتخاب کند.
لحظه‌های دشوار شهادت؛ خاطره‌ای که هرگز فراموش نمی‌شود
خبر شهادت مریم، خاطره‌ای سخت برای خانواده بود. وی ابتدا در بیمارستانی دیگر بستری شد، سپس به بوعلی منتقل شد و خانواده تا روزهای پایانی از وضعیت دقیق این شهیده بزرگوار مطلع نبودند. تحمل این دوران برای پدر و مادر بسیار دشوار بود. پدرش می‌گوید: «خاطره سختی بود. وی ابتدا در بیمارستانی دیگر بستری شد، سپس به بوعلی منتقل شد و ما متوجه وضعیت دقیقش نبودیم تا روزهای پایانی. تحمل این دوران برای ما بسیار دشوار بود.»
پدرش می‌گوید:«تا به حال خواب دخترم را ندیده‌ام یا یادم نیست.» مریم وصیت‌نامه‌ای برای سفر کربلا نوشته بود و پدرش آن را خواند. این شهیده بزرگوار در وصیت‌نامه خود، به خدمت به مردم و کمک به نیازمندان تاکید کرده بود.
پیام پدر شهیده به پرستاران و نسل‌های آینده
محمدرضا شرف‌خواه در پایان می‌گوید: کسانی که این مسیر را انتخاب کردند، دنبال قهرمان شدن نبودند. آنها صادقانه و سربه‌زیر رفتند و هیچ جا صدایی از آنها نیست. انتخاب مسیر و خدمت به مردم، بدون انتظار تشویق یا توجه بود. وی از خداوند برای کسانی که خاطرات این شهیدان را زنده نگه می‌دارند، توفیق می‌طلبد و می‌گوید: خدا به شما توفیق دهد که خاطرات آنها را زنده نگه دارید. این یادآوری‌ها می‌تواند برای نسل‌های آینده درس عبرت و الهام‌بخش باشد.
روز پرستار؛ روز یادآوری زینب‌های زمانه
امروز، در آستانه ولادت حضرت زینب(س)، روز پرستار را گرامی می‌داریم و یاد شهیده مریم شرف‌خواه و همه پرستارانی را زنده نگه می‌داریم که در مسیر خدمت به بیماران، از جان خود گذشتند. آنها زینب‌های زمانه ما هستند؛ بانوان و مردانی که با صبر، ایثار و فداکاری، نام خود را در تاریخ جاودانه کردند.
پرستاران، این سربازان گمنام سلامت، در سخت‌ترین شرایط، با لبخند و امید به بیماران خدمت می‌کنند. آنها در بحران کرونا، با وجود خطرات فراوان، در خط مقدم مبارزه با این بیماری ایستادند و از جان خود مایه گذاشتند. آنها به تاسی از حضرت زینب(س)، نماد صبر و استقامت شدند و به جهانیان نشان دادند که پرستاری، تنها یک شغل نیست، بلکه یک عشق و ایثار است.
شهیده شرف‌خواه؛ الگویی برای نسل‌های آینده
شهیده شرف‌خواه، پرستاری از قزوین، با ایثار و فداکاری در خط مقدم پرستاری در دوران کرونا، جان خود را فدا کرد. نام وی در تاریخ پرستاری ایران جاودانه شد و یادش چراغ راه نسل‌های آینده است. این شهیده بزرگوار با زندگی خود نشان داد که پرستاری، تنها یک حرفه نیست، بلکه یک عشق و ایثار است. ایشان به تاسی از حضرت زینب(س)، در سخت‌ترین شرایط، از بیماران مراقبت کرد و جان خود را فدای آنها کرد.
مریم شرف‌خواه، دختری از دیار قزوین، با تربیت دینی و اخلاقی، به پرستاری فداکار تبدیل شد و در بحران کرونا، با عشق و ایثار، به بیماران خدمت کرد. وی با شهادت خود، نامش را در تاریخ پرستاری ایران جاودانه کرد و به عنوان الگویی برای نسل‌های آینده شناخته می‌شود.
پرستاران، با عشق و ایثار، در خط مقدم سلامت ایستاده‌اند
در آستانه ولادت حضرت زینب(س) و روز پرستار، یاد و خاطره شهیده مریم شرف‌خواه و همه پرستاران فداکار را گرامی می‌داریم. روحشان شاد و یادشان گرامی باد.
پرستاران، این زینب‌های زمانه، با عشق و ایثار، در خط مقدم سلامت ایستاده‌اند و از جان خود برای نجات دیگران مایه می‌گذارند. ما قدردان آنها هستیم و یادشان را همیشه زنده نگه می‌داریم.