شهید «حمیدرضا شریف‌الحسینی» از جمله نخبگان متعهد و مهندسان مجاهدی بود که با پیوند علم، ایمان و ایثار، نقش مؤثری در پشتیبانی مهندسی دفاع مقدس ایفا کرد و سرانجام در سحرگاه ۲۱ بهمن ماه ۱۳۶۵، در جریان عملیات بزرگ کربلای ۵، مظلومانه به شهادت رسید و نام خود را در زمره مهندسان شهید جاودانه ساخت.
زندگی شهید «بابا صفری»، دامدار روستای ملازمان، نمونه‌ای روشن از ایمان، قناعت و ایثار است که سرانجام در ۱۸ بهمن ۱۳۶۱ در منطقه بره‌پلنگ با نثار جان خود، برگ زرینی در تاریخ ایثار رقم زد.
شهید «عزیزکرم رحمتی ترکاشوند»، از خانواده‌ای مؤمن و ساده‌زیست برخاست و با ایمان قلبی، اخلاق نیکو و تلاش در راه کسب روزی حلال، سرانجام بر اثر برخورد با مین به مقام والای شهادت نائل آمد.
شهید «محمودعلی دولتی»، معلمی متعهد و رزمنده‌ای مخلص، پس از سال‌ها تلاش در عرصه علم و خدمت به مردم، سرانجام با حضور داوطلبانه در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل، در ۱۴ بهمن ۱۳۶۰ به آرزوی دیرینه خود یعنی شهادت نائل آمد.
شهید «علی‌نظر فتح‌الهی»، که پس از مهاجرت خانواده‌اش به کرمانشاه در قنادی کار می‌کرد، با پیوستن به بسیج، در ۱۳ بهمن ۱۳۶۶ در سردشت به دست دشمن به شهادت رسید.
شهید عوض آقامحمدی، متولد دوم مهر ۱۳۴۳ در هشترود، در دوم بهمن‌ماه ۱۳۶۷ و در جریان دفاع از پاسگاه زید در منطقه عملیاتی آبادان به درجه رفیع شهادت نائل آمد. این شهید بزرگوار که به علت مشکلات از ادامه تحصیل بازمانده بود، پیش از شهادت در لباس پاسداران خدمت می‌کرد.
شهید «محمود اکبریان» آبان سال ۱۳۴۷ در قطب آباد جهرم دیده به جهان گشود. «کودکی را پشت سرگذاشت و هفت سالگی راهی مدرسه شد و دوره ابتدایی را در دبستان هدایت قطب آباد به پایان رساند...» متن کامل زندگی این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.
شهید «حمیدرضا نصراله زاده» بهمن سال ۱۳۴۵ به دنیا آمد. «از کودکی علاقه به فراگیری علوم دینی داشت. از این رو به حوزه علمیه رفت. او ورزشکار بود که...» متن کامل زندگی این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.
همسر شهید «مهدی آشنا میر کوهی» می‌گوید: حتی روز‌هایی که از جبهه مجروح برمی‌گشت و نیاز به استراحت داشت، آرام و قرار نداشت و قبل از خودش به فکر دیگران بود؛ می‌گفت نکند همسایه‌ها دلشان بخواهد.
شهید «مهدی آشنا‌میرکوهی» پس از پیروزی انقلاب اسلامی، با آغاز جنگ تحمیلی به صف رزمندگان جبهه‌های غرب پیوست و سال‌ها در مناطق عملیاتی مختلف به دفاع از میهن پرداخت تا سرانجام در شیخ‌صله به شهادت رسید.
شهید حسینعلی آسارایی، جوشکار کارخانه ایران ناسیونال که در ساخت نخستین پل فنی جاده چالوس نقش داشت، سال‌ها پس از مجروحیت شیمیایی در شلمچه، در بیمارستانی در آلمان به شهادت رسید. او که نامه‌های آخرش پر از حرف هایی برای آرام کردن فرزندانش بود، سه سال را با درد غیرقابل تصویر بدنِ «آتش‌گرفته» گذراند.
شهید «صغری لطیفی»، در سال ۱۳۱۸ در نوسود متولد شد، به واسطه کمک‌های بی‌دریغ به نیازمندان و محبت خاصی که به بستگان داشت، در دل مردم جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد. این شهید بزرگوار در دوران جنگ تحمیلی نیز با تغذیه سربازان اسیر، از آنها حمایت کرد.
شهید «محمد شبرنگ»، جوان روستایی که به دلیل عشق و علاقه به انقلاب اسلامی، فارغ از محرومیت‌ها، به عضویت سپاه پاسداران در آمد و در راه دفاع از این انقلاب جانفشانی کرد.
شهید «ابوالحسن ایرانی» در سومین نامه اش به خانواده نوشته است: اگر جمع تان خواهان احوال اینجانب باشید به لطف و عنایت ایزد متعال خوب و سلامت هستم و هیچ ملالی در وجود خود حس نمی‌کنم.