شهید«نیازی لهونی» از اهالی روستای نوریاب شهرستان پاوه، یکی از شهدای پیش‌گام در مبارزه با رژیم پهلوی است که در نخستین روز فروردین‌ماه سال ۱۳۴۸ در زندان جلدیان استان آذربایجان غربی به دست عوامل حکومت پهلوی به شهادت رسید.

شهید«مسعود زینت شعار» در بخشی از دست نوشته به یادگار مانده اش نوشته است: پدر جان! امیدوارم تو نیز همچون هزاران پدر شهید خشنود باش. پدر جان! چیزی برای گفتن ندارم و در پیشگاه شما خجالت زده‌ام چون می‌دانم که شما را چقدر اذیت کرده‌ام.

 شهید«حمیدرضا زمانی‌مجد»، سرباز دلاور ارتش در وصیت‌نامه‌اش نوشته است: شهید شاهد است، حی است، حاضر است بر همه زمانها شهید خط سرخی است بر وجود نامی مستکبران. شهدا با آن نگاه های ربانی و ملکوتی که در لحظه شهادت دارند ارزش های گمشده و فراموش شده انسانی را زنده می کنند.

شهید«عباس روندی» در واپسین کلمات خود، با دلی آکنده از ایمان و عشقی عمیق به اهل‌بیت، از مادرش خواست هنگام داغ فرزند، صبوری زینب‌وار داشته باشد. او با نگاهی مسئولانه به جهاد، بدون انتظار برای اجازه، راهی میدان نبرد شد و از خانواده، امت و جوانان خواست تا راه حق را با اخلاق، نماز و آگاهی ادامه دهند.

شهید «محمود علی روشنی‌پور» در وصیت‌نامه‌ای سرشار از ایمان و استواری، خطاب به مادرش نوشت: «به شهادت من افتخار کن و مشت محکمی بر دهان آمریکا و منافقین بزن.» او با آرزوی لرزاندن دل دشمنان اسلام، گام در راهی نهاد که پایانش لقاءالله بود. وصیت‌نامه‌اش سندی زنده از روح بلند جوانی است که شهادت را نه پایان، بلکه آغاز جاودانگی می‌دانست.

«حمید پهلوانی» می گوید: در قاب عکسی یادگاری، در عملیات میمک چهار رزمنده هم‌نام به اسم«حمید» عکس یادگاری گرفتیم و می گفتیم ببینیم از ما چهار حمید کدام یک شهید می شود. در همان عملیات، «حمید نیک‌پور» شهید شد و من مجروح، اما عهد ایستادگی باقی ماند.

جانباز «بهروز حقیقی» می‌گوید: هر زخمی که بر تن دارم، داستانی دارد. داستانی از ایستادگی، ایمان و عشق. آن‌ها مدال‌هایی‌اند که بر سینه‌ام آویخته‌اند، نه نشانه ضعف. من رفته بودم تا وطن بماند و سربلند برگردم حتی اگر پایم جا بماند.

در میان هزاران دلاور این سرزمین، نام شهید محمود احمدوند چون چراغی پرفروغ بر تارک تاریخ می‌درخشد. جوانی مؤمن و بصیر از قصرشیرین که در کوران حوادث انقلاب و دفاع مقدس، با جان و دل از اسلام، امام و ایران دفاع کرد و سرانجام در راه آرمان‌های مقدس انقلاب، جام شهادت نوشید.

«اصغر شرفی» برادر شهید می گوید:  اکبر از همان اول اصرار داشت که جبهه بریم، قرار گذاشتیم قرعه‌کشی کنیم. دوتا کاغذ نوشتیم، توی لیوان انداختیم. قرعه به اسم اکبر افتاد. بعداً فهمیدم هر دو تا کاغذ رو به اسم خودش نوشته بود.

در روستای کوچک بله‌ای، کودکی متولد شد که بی‌عدالتی مانع رفتنش به مدرسه شد، اما دل بزرگش در مکتب کار، ایمان و ایثار پرورش یافت. شهید «محمدنظیف شریفی»، کارگری ساده اما آسمانی بود که در آغازین روزهای دفاع مقدس، با قلبی سرشار از عشق به میهن، جان خود را فدای آرمان‌های انقلاب کرد.