شهید علی‌اصغر جلمبادانی، یادگار «عبداله» یکم مردادماه سال ۱۳۴۸ در شهرستان تهران چشم به جهان گشود. به عنوان بسیجی عازم جبهه های حق علیه باطل شد. سرانجام پس از رشادت‌های فراوان شانزدهم اسفندماه سال ۱۳۶۵ به شهادت رسید.

«تابستان در تِب گرمای خورشید به پایان تیر نزدیک می‌شد. نیمه شب ۳۰ تیر ۱۳۷۱ حس و حال غریبی به سراغم آمد. نمی‌دانم چرا به یاد دوران کودکی‌ام افتادم. به یاد آن روز‌هایی که بی‌خبر از آشفتگی و هیاهوی دنیا با دوستانم بازی می‌کردم.» ادامه این روایت را در نوید شاهد می‌خوانید.

برادر شهید خسرو پرچمی‌مجره روایت می‌کند: «مادرم خیلی به خسرو وابسته بود. اصلاً به او اجازه رفتن به جبهه را نمی‌داد، وقتی هم اجازه داد، خسرو برای اینکه مادر ناراحت نشود، از خاطرات خوش جبهه صحبت می‌کرد.» ادامه این روایت را در نوید شاهد بخوانید.

از شهید روایت «عبداله جعفری‌هیزچی» شده است: «یک دفعه از ناحیه‌ی پا مجروح شده بود و برای بهبودی به خانه بازگشت، عصایی به دست داشت. وقتی او را با عصا دیدم خیلی تعجب کردم می‌گفت: از خدا می‌خواهم هیچ وقت اسیر نشوم و فقط شهید شوم.»

از شهید «شمس‌اله پرهیزگار» نقل شده است: «خیلی مودب، درس خوان، اهل نماز و روزه و در کارهای مذهبی پیشتاز بود. به همه احترام می‌گذاشت و همه را با کلمه آقا مورد خطاب قرار داده و با همه مودبانه برخورد می‌داشت. به امام خمینی رحمت‌الله خیلی علاقه داشت در تمام تظاهرات و راهپیمایی‌ها شرکت می‌کرد. طرز رفتار و برخوردش نشان می‌داد که شهید می‌شود.»

مادر شهید «سیدابوالفضل دریاباری» در پی شهادت آیت‌الله رئیسی، رئیس جمهوری اسلامی ایران و همراهانش، خاطره‌ای از آخرین دیدار می‌‌گوید: «وقتی رئیس جمهور وارد شهرستان فیروزکوه شد با توجه به برنامه‌ریزی بعمل آمده، ایشان به سالنی که مادران شهدا حضور داشتند آمد. من جلو رفتم تا ادای احترام کنم که ایشان بلافاصله تا مرا دید دستش را به نشانه احترام روی سینه‌اش گذاشت. ایشان خیلی صمیمانه با خانواده‌ی شهدا صحبت کردند.»

«مرجان زائری» همسر جانباز اعصاب و روان و یکی از فعالین فرهنگی، در پی شهادت حجت‌الاسلام رئیسی سیدالشهداء خدمت و همراهان ایشان در سانحه سقوط بالگرد، برای مخاطبان نوید شاهد نوشت: «لیوان آب را به سمت دهانم گرفتم، چشمم به زیرنویس تلویزیون افتاد، از شدت نگرانی آب را روی میز گذاشتم و با دقت متن را خوندم، باورش سخت بود. انگار تیری به قلبم می‌زدند بی‌قرار شده بودم، مدام شبکه‌ها رو عوض می‌کردم انشاالله که دوروغه... ولی هرچی از ساعت اعلام مفقودی بالگرد می‌گذشت من بیشتر نگران می‌شدم، سید چه کردی!!!»

مادر شهید «کوروش نظافتی» می‌گوید: ««همه زندگی‌اش خلاصه شده بود در جبهه. 5-6 ماه جبهه می‌ماند و فقط چند روز مرخصی می‌آمد. اما همان چند روز هم مدام به فکر بچه‌های جبهه بود. نمی‌گذاشت برایش رختخواب پهن کنم! روی زمین می‌خوابید. وقتی بالش زیر سرش می‌گذاشتم، گریه می‌کرد. می‌گفت چرا من باید سرم را روی بالش بگذارم در حالی که بچه‌ها در جبهه سرشان را روی خاک می‌گذراند؟ دائم می‌گفت دلم پیش بچه‌هاست.»

«هشتم آبان ماه سال ۱۳۶۰ بود و سه‌شنبه، ما مقری داشتیم در میدان گوزنهای شهر مهاباد که برقراری امنیت این شهر و جلوگیری از سقوط آن توسط مخالفان نظام جمهوری اسلامی، به عهدهٔ ما بود. بچه‌های ما ۴ نفره و نوبتی در سطح شهر گشت‌زنی می‌کردند...» آنچه می‌خوانید بخشی از خاطرات شهید «باب‌اله کریمی» است که تقدیم حضورتان می‌شود.

همرزم شهید «باب‌اله کریمی» نقل می‌کند: «یک شب باب‌اله گفت: چون امام تکلیف کرده‌اند که درس بخوانیم من می‌خواهم همراه با جنگ و حضورم در جبهه از فرصت‌ها استفاده کرده و درس هم بخوانم. این را که گفت: من هم استقبال کرده و شروع کردم به آموزش او. دفتری تهیه کرده بود و من هم هر شب سرمشقی داده و درسش را پیگیری می‌کردم.»