نعمت الله جان‌محمدی، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و تشکیل کمیته انقلاب اسلامی برای محافظت از این نهال نورس انجام وظیفه کرد و با شروع جنگ تحمیلی به طور مداوم به جبهه‌های نبرد حضور داشت و در عملیات پیروزمندانه والفجر ۴ از ناحیه فک و صورت مجروح شد. پس از مدتی خدمت در کمیته در بخش فرهنگی بنیاد انقلاب اسلامی مشغول شد و به خانواده‌های معظم شهدا و فرزندان شهدا خدمت کرد.

همسر شهید کارمند «میکاییل حسن‌نژادکلو» روایت می‌کند: «آخرین باری که شهید قصد رفتن به جبهه را داشت، فرزندمان سجاد تنها هفت ماه داشت. مدام می‌گفت: می‌دانم سخت است، ولی ما هم سهمی در جنگ داریم. همسر شهید بودن افتخار بزرگی است.»

همسر شهید کارمند «حسن ساویز» روایت می‌کند: «در تابستان سال ۱۳۶۶ همراه با گروهی از خانواده‌های معظم شهدا به همراه شهید ساویز و فرزندم جواد، به مشهد مقدس رفتیم. پس از خرید با خوشحالی به زائرسرا برگشتم. شهید ساویز پیش از من رسیده بود با لبخند گفت: حاج‌خانم، سوغاتی را باز کن ببینم چی گرفتی! گفت: اگر سال دیگر هدیه برایت نخریدم، ناراحت نمی‌شوی؟ «شاید خداوند خواست و به جمع شهدا پیوستم.»

از شهید «حسن ساویز» روایت شده است: «در روز‌های پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ گروهک منافقین با پشتیبانی ارتش رژیم بعث حمله گسترد‌ه‌ای به غرب کشور انجام دادند. بسیجیان سراسر کشور آماده مقابله شدند. شهید ساویز که بار‌ها در جبهه حضور یافته و جانباز نیز شده بود، تصمیم گرفت دوباره به میدان برگردد. با وجود آنکه رئیس بنیاد شهید بود و مسئولیت‌های اداری به او محول کرده بودند و توصیه کرده بودند در عملیات شرکت نکند، یک روز پس از اعزام کاروان بسیجیان پاکدشت وقتی متوجه شد جا مانده به تنهایی عازم منطقه شد و خود را به رزمندگان رساند.»

حسین نصراله مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران در گفت و گو با نوید شاهد در خصوص تحلیل محتوای پیام رهبری بیان کرد: «دشمن گمان می‌کرد که با تهاجم به کشور و وارد کردن ضرباتی به برخی از اهداف و با کمک عناصر خود فروخته در کشور، بتواند آتش اغتشاشات در کشور را روشن کند، اما ملت ایران در با وحدت کلمه ایستادند و نقشه شوم اسرائیل و حامیان آن را نقش برآب کردند».

همسر شهید «طاها عبدی» می‌گوید: «من و آقاطاها چهارسال زندگی مشترک داشتیم. یادم می‌آید روز خواستگاری به من گفت: شما همسر پاسدار خواهید شد و می‌دانید که بزرگترین آرزوی یک پاسدار شهادت است. او به آرزویش رسید و با لباس پاسداری به شهادت رسید و لباسش را برایم به یادگار گذاشت.»

فرزند یک شهید ماجرای شنیدن خبر شهادت پدرش را بازگو کرد.

جمیله جلیلی همسر جانباز دوران دفاع مقدس سیدولایت جلیلی از شهرستان بهارستان در پی حمله ددمنشانه رژیم صهیونیستی به خاک کشور عزیزمان، برای مخاطبان نوید شاهد نوشت: من پرستار زخمش هستم. هم‌سنگر آرامشش صدایی برای گوش کرش، نفس برای ریه‌ نیمه‌جانش و تکیه‌گاهی برای خستگی‌هایش و در میان همه این‌ها، مادرم، خانه‌ام، بچه‌هام، و خاک وطنم را هم نگه داشته‌ام  نه با فریاد، بلکه با نجوا نه با شکایت، بلکه با افتخار وطن برای من فقط جغرافیا نیست، مادر دوم من است و اگر همسرم جان داد برایش، من هنوز جان می‌دهم.

مادر شهید «مهدی فردآرزومندی» نقل می‌کند: «شب‌ها وقتی اخبار در مورد جنگ و جبهه خبری می‌گفت، مهدی چشمانش پُراشک می‌شد و به ما اصرار می‌کرد که اینها همه هم سن و سال من هستند شما چرا مرا نمی‌گذارید که به جبهه بروم. به پدرش گفت: بابا جان مگر من از علی اکبر (ع) امام حسین (ع) عزیزتر هستم یا خونم رنگین‌تر از آنهاست.»

برادر شهید «مهدی فردآرزومندی» روایت می‌کند: «نیمه‌های شب بود که مهدی از خواب پرید. اطرافیانش با صدای او بیدار شدند و با تعجب به او گفتند: مهدی جان، چه شده؟ چرا اینطور از خواب پریده‌ای؟ و مهدی عرق ریزان گفت:‌ نمی‌دانید که چه خواب عجیبی دیده‌ام، باورتان می‌شود!!! خواب آقا امام زمان را دیدم! صبح همان روز، مهدی پس از خواندن نماز، خوابش را از اول تا آخر برای اطرافیانش تعریف کرد:خودش بود، آقا امام زمان(عج) تا به امروز صورتی به این زیبایی و گیرایی او ندیده بودم.»