«عباس پیری» می‌گوید: وقتی مجروح شدم، هیچ کاری از دستم برنمی‌آمد. در این شرایط، بیشترین زحمت را همسرم کشید. من با تلاش و تمرین‌های مکرر و حمایت او، توانستم دوباره قدم بردارم و برخی کار‌ها را انجام دهم. من معتقدم پشت هر جانباز، همسری است که تمام بار مشکلات و سختی‌ها را به دوش می‌کشد. همسر من با ایمان قلبی و عشقی که دارد، همیشه کنارم بوده است.

«علی شیر محمدی»، پاسدار وظیفه و جانباز ۷۰ درصد، در سال ۱۳۶۸ در منطقه «ازگه» بر اثر انفجار مین مجروح شد. با وجود جراحات سنگین، از پا ننشست و با قدرت به خدمت ادامه داد.

«علی محمدی»، می‌گوید: همسر من، مثل همه همسران جانبازان، قهرمانی است که هیچ‌کس نامش را فریاد نمی‌زند، اما تمام زندگی‌ام را ساخته و نگه داشته است. وقتی من در میدان جنگ بینایی و شنوایی‌ام را از دست دادم، او بود که با صبر و عشق بی‌وقفه کنارم ایستاد و بار سخت زندگی را به دوش کشید. هر موفقیتی که امروز دارم، مرهون همت و فداکاری اوست. این قهرمانان بی‌نام، ستون‌های محکم زندگی ما جانبازان هستند.

«قهرمان فیضی» می‌گوید: در دل شب‌های عملیات مجروح شدم، اما هیچ‌گاه از دفاع از خاک و ناموس وطن دست نکشیدم. امروز هم در پایگاه بسیج، با همان روحیه برای کشورم خدمت می‌کنم.

جانباز «کیومرث آذری گیلان» با خاطراتی پر از دلتنگی و ایمان، از سختی‌های جبهه‌های نفت‌شهر، سومار و عملیات کربلای یک می‌گوید که هنوز صدای خمپاره‌ها در گوشش زنده است.

جانباز «قاسم امینی» می‌گوید: شهید پرندی گفت: «بیا غسل شهادت کنیم». وقتی این جمله را گفت، باورم نمی‌شد که او زودتر از من به شهادت برسد و من با جانبازی برگردم. آن حرفش همیشه در ذهنم مانده و برایم معنا دارد.»

«غزاله احمدی» می‌گوید: ۲۱ خرداد ۱۳۶۴، ماه رمضان بود و من همراه عمویم به دیدار یکی از اقوام رفته بودم. ناگهان صدای مهیب انفجاری گوش‌هایم را کر کرد و همه‌جا لرزید. ترکش‌ها به بدنم اصابت کردند و دردی که آن لحظه حس نمی‌کردم، کم‌کم جانم را گرفت. اما در آن روز‌های سخت جنگ، همدلی و کمک مردم و فداکاری پزشکان بود که مرا زنده نگه داشت. این، روایت من از لحظاتی است که جنگ را از نزدیک لمس کردم.

سال ۱۳۶۲ بود که «غلامرضا سنجابی» با علاقه‌ای که به کار‌های فنی داشت، بدون هیچ آموزش رسمی به جبهه پیوست. او از تعمیر ماشین‌آلات تا درگیری‌های سخت خط مقدم، همه را تجربه کرد و در نهایت با مجروحیت‌های سنگین، بیش از دو دهه روی تخت بیمارستان بستری بود.

به مناسبت اربعین شهدای نیروی هوافضای سپاه پاسداران استان کرمانشاه، نماهنگ «شهدای اقتدار» توسط مرکز حفظ آثار استان تهیه و منتشر شد تا یاد و خاطره این دلاوران عرصه دفاع از امنیت کشور گرامی داشته شود.

«علیرضا محمدی» می‌گوید: در منطقه ترشابه با چند نفر از بچه‌ها مقابل سیصد نیروی دشمن ایستادیم. یک ماه درگیر بودیم، خیلی‌ها شهید شدند و ما اسیر شدیم، اما در اسارت هم با محبت و برادری کنار هم بودیم. روزی که به خاک ایران برگشتیم و سجده شکر کردیم، یکی از زیباترین لحظه‌های عمرم بود.