شهید «علیرضا مقدسی» در روستای غنیآباد از توابع شهرستان دامغان به دنیا آمد. با شهادت دوستان و آشنایان، دلتنگیاش آشکارتر میشد و گاه در جمع خانواده میگفت که طاقت دوری آنان را ندارد و او نیز شهید خواهد شد. سرانجام در بیست و یکم بهمنماه ۱۳۶۴ به شهادت رسید.
شهید «مجید مرادیحقیقی» سیام شهریور ۱۳۴۸ در روستای محمدآباد از توابع شهرستان گرمسار به دنیا آمد. او همراه پدر در مراسم و مجالس مذهبی شرکت میکرد و خیلی زود دل و جانش با نماز و قرائت قرآن انس گرفت و پیوندی عمیق با معنویت برقرار کرد. سرانجام در بیست و یکم بهمنماه ۱۳۶۴ در منطقه عملیاتی والفجر هشت به شهادت رسید.
شهید «غلامرضا متولی» هفتم اسفندماه ۱۳۴۲ در روستای چهارطاق از توابع شهرستان آرادان به دنیا آمد. دعایش این بود که در سربازی شهید نشود و خدمت را به پایان برساند، سپس به صورت بسیجی در جبهه حضور یابد و به شهادت برسد. سرانجام در بیست و یکم بهمنماه ۱۳۶۴ در عملیات والفجر هشت به شهادت رسید.
خواهر شهید «نورالله عزالدین» نقل میکند: «وقتی از مدرسه یا باغ میآمد، مادرم میگفت: نور خدا! اومدی؟ میگفتم: چرا اسم اصلی اش رو صدا نمیکنی؟ میگفت: این بچّه در دنیا و در آخرت زندگیام رو روشن میکنه.»
شهید «حمیدرضا عربسرهنگی»، دهمین روز از اولین ماه ۱۳۴۵ در روستای چشمهنادی ایوانکی به دنیا آمد. بیست و یکم بهمنماه ۱۳۶۴ در امالرصاص به شهادت رسید. ده سال و هشت ماه طول کشید تا او و همرزمانش را در منطقه فاو شناسایی کنند. در سیامی خرداد ۱۳۷۴ در گلزار شهدای ایوانکی به خاک سپرده شد.
نهم مرداد ۱۳۴۷ در ایام ولادت امام رضا(ع)، «شهید حمیدرضا عرب» به دنیا آمد. از شش سالگی همراه با والدینش نماز میخواند و روزه میگرفت. سرانجام در عملیات والفجر هشت، در بیست و یکم بهمنماه ۱۳۶۴ به شهادت رسید.
شهید «حبیبالله قلعهنوئی» یکم دیماه ۱۳۴۴ در شهر ایوانکی به دنیا آمد. وی بیست و یکم بهمنماه ۱۳۶۱ در عملیات والفجر مقدماتی در منطقه فکه به شهادت رسید. یاد و نامش تا همیشه در دل مردم زنده است.
شهید «محمود عزیزیوامرزانی» هشتمین روز مرداد ۱۳۴۰ در شهرستان دامغان به دنیا آمد. از زاهدان شب و شیران روز بود. دلش بیقرار جبهه و آرامش قلبش در میدان نبرد معنا مییافت. سرانجام در عملیات والفجر هشت، در منطقه اروند، روز بیست و یکم بهمنماه ۱۳۶۴ ترکش به پهلویش نشست و بال پروازش شد.
مادر شهید «حسن چاوشی» نقل میکند: «مادر از مزرعه میآید، با سر و صورت غبارآلود. حسن وقتی مادر را با این حال میبیند، عرق شرم بر پیشانیاش مینشیند و با احساسی خاص میگوید: مادرجان! انشاءالله روزی برسه که بتونم شما رو به مکه و کربلا ببرم تا کمی از این خستگیها از تنتون در بره!»